Բազմիցս լսել եմ այս նախադասությունը, թե դասախոսներից, թե պարզապես ծանոթներից, և թե անգամ ուսանողներից: Իրականում կարծում եմ, որ կարդացողը միշտ էլ կարդում է: Սակայն գիրք կարդալն էլ այնքան հեշտ չի: Ավելի ճիշտ հեշտ չի գտնել այն գիրքը, որն ուզում ես կարդալ: Հիմա ձեր գլխում ծագած առաջին միտքը գրադարաններին է վերաբերում, երևի: Ուրեմն եկեք անդրադառնանք գրադարաններին:
Մինչև վերջերս ինձ անընդհատ տանջում էր մի հարց` ինչու ԵՊՀ գրադարանի քարտարանում կան ինձ անհրաժեշտ գրքերը, սակայն ես դրանք ինչքան էլ պատվիրում եմ, միևնույնն է հիմնականում մերժում եմ ստանում: Վերջերս ստացա հարցիս պատասխանը: Ինչպես ՀՀ գրեթե բոլոր բնագավառներում, ԵՊՀ գրադարանում էլ գործում է հանրահայտ ԽԾԲ սկզբունքը: Պարզվում է, որ եթե ԵՊՀ-ի կենտրոնական շենքի ամենաստորին հարկում, փոշու ու կեղտի մեջ, այսինքն` գրապահոցում ԽԾԲ ունենաս, ցանկացած գիրք էլ կստանաս, և անգամ կարևոր չի գրադարանի տոմս ունես թե չէ: Չգիտեմ դուք ոնց, բայց ինձ Աստված էդ բարիքից (ԽԾԲ-ից, թե չէ տոմս ունեմ 
) չի տվել:
Հանուն գիտելիք ձեռք բերելու, սակայն, պետք էր առաջ շարժվել, և ես գնացի Ազգային գրադարան: Կարծում եմ մագիստրանտներին ու ասպիրանտներին բախտ է վիճակվել լինել Ազգային գրադարանի նախկին ընդհանուր ընթերցասրահում: Մի ամիս այնտեղ գնալ-գալուց հետո սեղանների պատճառով մաշկային հիվանդությունն անխուսափելի էր, և բնականաբար նորից բախտս չբերեց, ստիպված էի գնալ բժշկի: Սակայն հանուն գիտության ես պատրաստ էի անգամ առողջությունս զոհել, բայց էստեղ էլի բախտս չբերեց: Ազգային գրադարանում վերանորոգում սկսվեց, և ընթերցասրահը տեղափոխվեց ինչ-որ փոքրիկ մի սենյակ, որտեղ գրեթե երբեք ոչ միայն նստելու տեղ չկա, այլ նաև` շնչելու օդ (չմտածեք թե ես հոռետես եմ, բոլորովին` սկզբում շատ էի ուրախացել, որ ընդհանուր ընթերցասրահը վերջապես կվերանորոգեն, սակայն վերանորոգումը ամիսներ շարունակ ձգձգվեց, վերջին անգամ ամիս ու կես առաջ եմ գնացել, դեռ չէին վերջացրել: Եթե չեմ սխալվում, աշխատանքները սկսվեցին անցած տարի ձմռանը, երևի «եվրոռեմոնտ» են անում ):
Շարունակեմ գիտելիք ձեռք բերելու ուղիների մասին ոդիսականս: Կարճ ասած, հասա Գիտությունների Ակադեմիայի գրադարան, որի սպասարկման որակից ու ընթերցասրահներից երբեք չեմ բողոքել, սակայն ցավոք ամեն անգամ գիրք պատվիրելիս տառապում եմ, որովհետև գրադարանավարուհիները բարձրաձայն քննարկում են իրենց հարևանուհիների ու բարեկամուհիների չգիտես-ինչ դատապարտելի արարքները, ու եթե անգամ ամենավերջին նստարանի վրա ես տեղավորվում, միևնույնն է լսում ես նույն վաթսունն անց գրադարանավարուհու սիրելի նախադասությունը` «Էս երկիրը երկիր չի», իսկ մարտի մեկի հայտնի դեպքերից հետո նա բարձրաձայն աղաղակում էր. «Տեղնա էս խոզ ժողովրդին, պետքա իրար կոտորեին»: Մի խոսքով, բարեբախտաբար ամեն մի վաթսունամյա կնոջից օրինակ վերցնելու սովորություն չունեմ:
Եվ քանի որ խոսքը գնաց գրադարանավարուհիներից մի քանի հետաքրքիր դեպք պատմեմ.
- ԵՊՀ գրադարանավարուհին, ձեռքում բռնած Կամյուի «Ժանտախտը» աղաղակում է ամբողջ ընթերցասրահով մեկ էս Կաֆկայի «Ժանտախտն» ով էր պատվիրել?
- Ազգային գրադարանում Հերոդոտոս եմ պատվիրում, գրադարանավարուհին ուշադիր, լուրջ ու խորաթափանց դեմքի արտահայտությամբ զննում է պատվիրաթերթիկը ու ասում. «Իսկ հեղինակի ազգանունը ինչու չեք գրել»
- Էլի Հանրայինի գրադարանավարուհիներից` գրքից էջ է պոկված, ասում եմ չկա, մի ժամ կռվում են, որ ես եմ պոկել, երևի ֆոկուսնիկ էի, աննկատ ու արագ պոկում, կտրում, կիսում էի հենց իրենց աչքի առաջ: Բաժնի վարիչի մոտ հրավիրվելուց հետո խոսում եմ նրա հետ: Ներողություն խնդրելուց հետո բաչնի վարիչը, որն ի դեպ քաղաքավարի ու բարեհամբույր կին էր, խնդրում է, որ եթե հանկարծ գտնեմ այդ գրքից (պարսկերենի քերականությանը վերաբերող գիրք էր), պոկված էջերը պատճենեմ, բերեմ իրենց մոտ, քանի որ գիրքը մի օրինակից էր, և գրադարանավարուհիները խնդիրներ կունենան: Հաջորդ շաբաթ գտնում եմ գիրքը, պատճենում այդ էջերը, տանում, տալիս գրադարանավարուհուն, որը, շնորհակալություն հայտնելու փոխարեն, զայրացած հրամայում է. «Ինչու առանձին, առանձին էջերով չեք պատճենել, այլ կողք կողքի, նորից կանեք, կբերեք»: Բնականաբար գիրքը մնաց առանց այդ չարաբաստիկ էջերի
Վերջացնելով ոդիսականս ուզում եմ նշել, որ գրածովս բոլորովին էլ կոչ չեմ անում գրադարաններից հեռու մնալ, այլ հակառակը` խորհուրդ եմ տալիս կարդալ, կարդալ և էլի կարդալ, որովհետև կան նաև բավականին նորմալ գրադարաններ ու գրադարանավարներ, ինչպես օրինակ Ամերկյան Համալսարանինը, կամ էլ Իսահակյանի անվան գրադարանը, որոնց հետ կապված «զվարճալի» դեպքեր բարեբախտաբար ինձ հետ չեն պատահել և ինշալլահ չեն էլ պատահի:
Ես էլ գիտեմ մենակ իմ հետ ա էդ մերժելու պատմությունը… Բայց գիտես ինչ եմ նկատել, ինտերնետով որ պատվիրում եմ շատ ավելի քիչ են մերժում… թե չէ նենց լրիվ ԽԾԲ ա…
Չէ Դիլանյան ջան, վերջին վեց տարվա մեջ գոնե բոլորին են նույն բանն ասում, այսինքն` բոլորին, բացի ԽԾԲ-ավորներից
)))
Ան ջան, էս իհարկե տխուր թեմա ա, բայց հաճույք ստացա, որովհետև դու ուղղակի հոյակապ ես գրել.. մերսի
Քանի որ հարցը բարձրացվել ա, ուզում եմ մի քիչ էլ իմ փորձից գրել.
Բայց դե, պետքական գրքերի ամենամեծ պաշարը հենց այնտեղ է: Բացի այդ, այստեղ ընդունվում է ընթերցողի կողմից ցանկացած բողոքը, ու սխալները հիմնականում շտկվում են.. սա կարծում եմ Հայաստանի պայմաններում շատ դրական կետ է 
Առաջին կուրսում ԵՊՀ գրադարանը իր մատակարարած փոքրաքանակ գրքերով ինձ դեռ բավարարում էր.. դեռ չէի գիտակցում, որ եթե մեր գրադարանում կենսակաnորեն անհրաժեշտ “Энциклопедия Ислама” չկա, էդ իմ մեղքը չի, էդ իրանց մեղքն ա ու կարելի ա բողոքել…
Ազգային գրադարանում երկու անգամից ավել չդիմացա, հիմա չգիտեմ, բայց էն ժամանակ դա շրջակա բուհերի անփող ուսանողների համար զվարճանալու վայր էր ու, ու ճիշտն ասած չցանկացա խանգարել սիրահար զույգերի մտերմիկ զրույցներն ու դադարեցի այս գրադարան այցելել.. Միակ լավ բանն այն էր, որ Աննայի հետ հենց այս գրադարանում եմ ծանոթացել
Ասեմ որ Իսահակյանի գրադարանի արևելագիտական գրականությունը մեղմ ասած շատ աղքատ է, միայն արաբերեն-ռուսերեն բառարան կար ու մի երկեւ շատ տարածված գրքեր, որոնք ես տանն էլ ունեմ…
Ես գիրք պատվիրում եմ ԳԱԱ Ֆունդամենտալից, ճանաչում եմ շատախոս տարեց գրադարանավարուհուն ու մյուս հետաքրքրասերներին
Վերջում էլ ուզում եմ մի բան պատմել ԵՊՀ գրադարանի “ամենաստորին հարկում, փոշու ու կեղտի մեջ” մեջ պատահած դեպքի մասին.. Իմ երկու կուսեցիները մի անգամ պրն.Մինասյանի հետ գնացել էին գրապահոցի արաբերեն գրքերի վերնագրերը թարգմանելու` որպեսզի ամենավերևի հարկերից մեկի տիրակալը դրանցից նվեր ընտրի.. Պատկերացնում եք? Տասնյակ գրքեր, որոնք Հայաստան էին ուղարկվել տարբեր արաբական երկրներից, համարակալված ու ցուցակագրված չէին, ու բնականաբար ուսանողների տրամադրության տակ չէին.. Իսկ “ամենագովելին” այն է, որ գրապահոցի հարգարժան շարքային աշխատողն իմ ընկերներին առաջարկել էր մի քանի գիրք յուրացնել` կատարված աշխատանքի դիմաց..
Ահա թե ինչ է կատարվում ԵՊՀ կենտրոնականի ստորին հարկում..
Mets masamb hamadzayn em, sakayn yevs mek “boghok” avelacnem
… Amerikyan hamalsarani gradaran@ jisht e shat lavn e, sakayn “iravunk chunem” ogtvelu aynteghic qani vor chem bnakvum Yerevanum
Շատ լավն էր, շուքրան…
Sorry, but i have to write it in English. I am very very pleased to read about the fact that there are indeed students who are eager to learn and are ready to go through this hell to get books. I apploud you guys. Well, technically, as a student you are sort of supposed to read, but in Armenian reality, as you mentioned it is greatly lacking.
Anyways, i am an economist and i have to confess that I couldn’t find normal and articulately written books on the subject matter. Besides, there are either no translations or very bad ones. So, the English or Russian are the only options. Also, inside YSU, there is CRRC (HRKK – in armenian) which truly has a small, yet great library. Please check to see if they have anything related to your major. Also, online sources are the best nowadays.
Good luck with your “perfet library” journey. I hope you do find one that is absolutely motivating and promoting.
ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ, դուք տեսնեք մեր գրադարանում ինչ ա կատարվում: Այսինքն գիտեք!
Սեպտեմբերի սկզբներին, ինձ մի հատ գիրք ա պետք լինում, մտնում եմ մեր գլխավոր մասնաշենքի գրադարանը, հարցնում եմ գրադարանավարուհուց արդյոք էս,էս,էս գրքերն ունեն ու ինքն ինձ պատասխանում ա: <>: Դրանից հետո ես էլ ոչ մի հարցով մեր գրադարանավարուհիներին չեմ դիմում: Ստացվում ա, որ մանկապարտեզի երեխաներն ավելի շատ բան գիտեն իրանցից:
Ցավալի ա …
vay es chberec, te indz inch a patasxanum! lav gradaranavaruhin indz patasxanum a, vor esqan ban imanayinq hena gradaranum cheinq ashxati!
Նորմալ գրադարանների շարքին ես կավելացնեի նաև Ակադեմիայի Ֆունդամենտալ գրադարանը:
Ապրեք, երեխեք, արձագանքի համար:
))) Իսահակյանի գրադարանը սիրում եմ որպես գեղարվեստական գրականության գրադարան, ոչ թե մասնագիտական, թե չէ մասնագիտական չկա, ճիշտ ես գրել:
I think we are all trying to do our best in this difficult process of getting books 
Մետաքս ջան, ես էլ էի ուզում գրել էդ սիրահար զույգերի մասին, ախր շատ են խանգարում, որ կենտրոնանաս ու գիրք կարդաս
Thank you Tatevik
Անի ջան, գրադարավարուհու պատասխանը հուզեց ինձ մինչև հոգուս խորխորատները: Ասա, սովորեիր, իմանայիր, գրադարանում չաշխատեիր, մենք ինչ մեղք ունենք, որ փոխարենը պետքա տառապենք?
Ինեսսա, ես գրել էի, որ Ակադեմիայի գրադարանի սպասարկման որակն ու ընթերցասրահները հավանում եմ: Ինքս էլ հիմնականում էնտեղ եմ գնում: Ուղղակի հարցը գրադարանավարուհիներին էր վերաբերում: ես ուղղակի դեմ չէի լինի եթե նրանք մի փոքր կամաց սկսեին խոսելը
Анна,дорогая, у тебя получилась очень интересная и, можно сказать, красиво написанная статься. Мне честно понравилась. у тебя данные стать писательницей:)) Кстати, в последнее время подруги рекомендуют библиотеку дома культуры Москвы, можно попробовать.
Спасибо большое Овсанна, стараюсь
. Обязательно наведаюсь в библиотеку дома культуры Москвы. Думаю, будет интересно. Еще раз спасибо 
))
Ան ջան, շատ լավ ես գրել: Մեջբերեմ իմ գրածը մոտ 2 տարի առաջ նույն թեմայով:
Մեկ տարի բացակայել եմ երկրից, իսկ այդ ընթացքում գրադարանում իրականացվել են «բարեփոխումներ»: Հետեւանքն էլ այն է, որ իմ երբեմնի գրադարանի տոմսը, նույնը՝ ընթերցողի տոմսն այլեւս չի գործում: Ահա երբ արդեն մեկ շաբաթ անց գնացի վերցնելու իմ նոր տոմսը, ուղարկեցին «աբոնեմենտի» բաժին: Երբ հանդգնեցի ասել, որ եկել եմ տոմսս վերցնելու, առաջին իսկ վարկյանին հնչեց հարց.
- Ի՞նչ է, դուք տոմս չունե՞ք:
Սա մի այնպիսի դեմքի արտահայտությամբ, կարծես թե ես մեր բուհի ամենաանկարգապահ եւ անպատասխանատու ուսանողն եմ, ով մինչեւ այսօր «լայաղ» չի արել նույնիսկ գրադարանի տոմս ունենալ: Շատ քաղաքավարի ձեվով բացատրեցի իմ իրավիճակը:Մի շարք տեղեկություններ լրացրի եւ հանձնեցի քարտը հետ.
- Գրել եք այստեղ միայն տան համարը, ի՞նչա, սեփական տու՞ն ա:
- Այո:
- Աղջիկ ջան, այս X փողոցից Գյումրիում էլ կա, նշի՛ նաեւ քաղաքը, – քմծիծաղով եւս մեկ անգամ ինձ «գետինը մտցրեց եւ հանեց»:
Այս միջադեպերն անթիվ-անհամար են, ընկերներիս պատմածներն ավելի նողկալի են իմ սեփական փորձից: Մի՞թե հնարավոր չէ խոսել ուսանողների հետ նորմալ մարդկանց նման: Ի վերջո բոլոր առաջադեմ արտասահմանյան ուսումնական հաստատություններն արդեն վաղուց վարում են «ուսանողակենտրոն» քաղաքականություն, իսկ մենք «եղունգ» ենք տաշում եւ շարունակ «ցրում» ուսանողներին: Մի՞թե բոլոր ուսանողներն արժանի են հենց այս վերաբերմունքին:
Սոն ջան, ուղղակի խնդիրը նրանում է, որ բազմաթիվ ուսանողներ մագիստրատուրան անգամ ավարտելիս գրադարանի տոմս չեն ունենում: Նման օրինակներ ես բազմիցս տեսել եմ: Դրա համար էլ գրադարանավարուհին “հարձակվել” է քո վրա, բայց իրավիճակը բացատրելուց հետո կարծում եմ, որ նա ոչ մի իրավունք չուներ կոպիտ խոսելու: Պարզապես գրադարանավարներին Հայաստանում շատ ցածր աշխատավարձ են տալիս, հետևաբար` աշխատանքի ընդունում են առանց որևէ պատրաստվածության ու անհրաժեշտ տվյալներից զուրկ մարդկանց: Նկատել եմ, որ սովորաբար նրանց մեծ մասը դժգոհ են: Տվյալ պարագայում դժգոհ բառը որպես բնավորության գիծ եմ օգտագործում
. Մի խոսքով, կարծում եմ, որ ոչ միայն գրադարանում աշխատող մարդը, այլ ընդհանրապես ՄԱՐԴը իրավունք չունի սեփական խնդիրների ու դժգոհությունների պատճառով հաճախորդին (կամ էլ պարզապես դիմացինին) վատ վերաբերվելու, բայց կարծես թե` ԵՊՀ գրադարանում դա համատարած բնույթ է կրում:
Աննա ջան,
չոկ գուզել դըր, շատ լավ ես գրում :Ճ
խոշամ խեյլի միյե չետուր practical հասթի. Չէ իրոք վերջն ա.
Գրականության առումով միանշանակ չեմ կարող ասել, բայց ադմինիստրատիվ մասով Ամերիկյան Համալսարանի ընթերցասրահը իհարկե հիանալի ա: Ոչ գրանցվել, ոչ էդ հիմար քարտերը, ոչ էդ անկապ ժանդարմական բաները:
Թաշաքյուրլար Թեվոս ջան: Լմնցնում եմ, էլի, մի կերպ
Ամերիկյանի գրադարանն էլ իրոք կազմակերպված է աշխատում, էնտեղ ստիպված չես վարդակի (հայերեն շտեպսել:))) հերթ կանգնել 
Կարդացի հրապարակումը, համամիտ եմ այդտեղ զետեղված գրեթե բոլոր տեսակետներին, բացի մեկից, ինչն էլ դարձավ սույն մեկնաբանության առիթը:
Բավական գունեղ և տպավորիչ պատմել եք, թե ինչպես էր ԵՊՀ գրադարանի աշխատակցուհին ողջ ընթերցասրահով մեկ խախտում Քամյուի` “ժանտախտի” հեղինակային իրավունքը` վերագրելով այն Կաֆկայի գրիչին: Հաջորդ պարբերությամբ էլ բացահայտում էիք Ազգային Գրադարանի աշխատակցուհու` Հերոդոտոսի անվանն անտեղյակ լինելու փաստը: Ինձ մի հարց է հուզում. իսկ ո?վ է ասել, որ գրադարանավարուհին պարտավոր է իմանալ, թե ովքեր են Քամյուն կամ Հերոդոտոսը, ծանոթ լինել նրանց երկերին: Ձեր ասածն իրոք տրագիֆարս կլիներ, եթե խոսեիք արտասահմանյան գրականության դասախոսի, գրականագետի, կամ էլ առնվազն իրեն տվյալ ոլորտի մեծ գիտակ համարող մեկի մասին, բայց մեղադրել գրադարանավարուհուն, որ վերջինս չգիտե “Ժանտախտի” հեղինակին, ըստ իս, այնքան էլ ճիշտ չէ, քանի որ դա նրա ոչ մասնագիտական կրթության (Գրադարանավարության ֆակուլտետներում արտասահմանյան գրականություն առարկան մասնագիտական դասընթացների ցանկում չկա) ոչ էլ աշխատանքային պարտականությունների (գրադարանավարուհին պարտավոր է ընդամենը պատվիրված գիրքը փոխանցել ուսանողին, կամ էլ լուծել ծագած տեխնիկական խնդիրները) շրջանակ չի մտնում: Իսկ եթե մարդը չի թերացել իր պարտականություններում, և չի էլ չարաշահել լիազորությունները, կարծում եմ, չի կարելի փնովել, առավել ևս ծաղրել ինքնակրթության պակասի, կամ էլ այլ ճաշակ ունենալու համար: Հնարավոր է, որ մարդուն ուղղակի ընդհանրապես չի հետաքրքրում հետպատերազմյան Եվրոպայի գրական ուղղությունները, այդ թվում և Էկզիստենցիալիզմը: Եվ եթե առաջնորդենք Ձեր սկզբունքով, այսինքն մարդկանց մեղադրենք Ձեզ համար պարզագույն ճշմարտությունները չիմանալու մեջ, ապա երաժշտագետը կարող է Ձեզ հեգնել, որովհետև չեք զգում Հորովիցի և Գլեն Գուլդենի Բախ վերարտադրելու հակադիր մոտեցումների ակնհայտ տարբերությունը, պատմաբանը` քանի որ անտեղյակ եք Ֆրենսիս Ֆուկույամայի համաշխարհային պատմության ընթացքի պսևդոհեգելյան մեկնությանը, քաղաքագետը` որովհետև հասու չեք Սամուել Հանթինգտոնի “քաղաքակրթությունների բախման” կանցեպցիային հակադիր “քաղաքակրթությունների երկխոսություն” տեսության բովանդակային էությանը (նշեմ, որ այս տեսության ներմուծողը Իրանի էքս-նախագահ Մոհամադ Խաթամին է, ուստի լինելով արևելագետ, չի բացառվում նաև, որ տեղյակ լինեք դրան), և այսպես շարունակ… Այս ամենը մարդկանց մի հատվածի համար պարզագույն ճշմարտություններ են, բայց խրթին ու բարդ մեզ համար, քանի որ կամ չենք հետաքրքրվում դրանցով, կամ դրանք կարդալու ժամանակ չունենք, կամ էլ ուղղակի մեր խելքի բանը չեն: Բայց այս ամենի չիմացության պատճառով Ձեզ չեն դարձնում հեգնանքի կամ քննադատության թիրախև կարծում եմ, հարկ է, որ Դուք էլ առաջնորդվենք այդ տրամաբանությամբ:
Հարգելի Հայկ, կարծում եմ սխալ եք հասկացել գրածիս իմաստը, կամ էլ այնքան էլ ուշադիր չեք եղել: Նախ ցանկացած դպրոցականի հայտնի է, որ Հերոդոտոսի ազգանվան, առավել ևս հայրանվան մասին ոչ մի խոսք չի կարող լինել: Իսկ Կամյուի դեպքում, եթե ուշադիր կարդաք, ապա կտեսնեք, որ այդ պահին գիրքը գրադարավարուհու ձեռքին էր: Հետևաբար, խոսքը հայոց այբուբենին տիրապետելու մասին է, որին կարծում եմ բանվորներն էլ են պարտավոր տիրապետել: Ես չեմ պահանջում, որպեսզի գրադարանավարները Հաֆեզի բանաստեղծություններն անգիր սովորեն, սակայն դպրոցական ծրագրին տիրապետել պարտավոր է ցանկացած մարդ (իսկ գրադարանավարը առավել ևս): Առողջ քննադատությունն էլ (եթե այն անգամ հեգնանքով է արված) օգտակար եմ համարում բոլորիս համար: Հետևաբար, շնորհակալություն մեկնաբանության և քննադատության համար:
Սիրելի Աննա
Նախ ասեմ, որ նախադպրոցական ծրագրով նախատեսված առարկաների դասագրքերում Հերոդոտոս անունը հիշատակվում է ընդամենը մի քանի անգամ, այն էլ շատ հպանցիկ, իսկ ես վստահ եմ, որ մեզնից ոչ ոք ի զորու չէ տառացիորեն տիրապետել ուսումնական դասընթացի ողջ բովանդակությանը (օրինակ, դուք հիշում ե?ք Գաուսի անունը), մանավանդ եթե պատմությունը նրա նախասիրությունների ցանկում առաջին հորիզոնականները չի զբաղեցրել:
Այժմ երկրորդ դիտարկումը: Կարծում եմ դուք էլ շատ լավ գիտեք, որ գրադարանավարուհին փայլուն տիրապետում է մայրենի այբուբենին, ուղղակի այդ պահին տարված է եղել աշխատանքով և մոռացել է, կամ էլ հարկ չի համարել զննել գրքի շապիկը և նոր միայն բարձրաձայնել դրա հեղինակի անունը: Նրա միակ թերացումը դա է, իսկ դա ըստ իս մահացու մեղք չէ և եթե անգամ քննադատում էիք նրան, քննադատեիք այդ տեսանկյունից, և ոչ թե Քամյու-Կաֆկա-”Ժանտախտ” բարձր գաղափարները սխալ շրջանառելու համար:
Եվ վերջապես, Քամյուն դպրոցական և ոչ մի ծրագրում ներառված չէ, այնպես որ Ձեր հակափաստարկը կարող է վերաբերել միայն Հերոդոտոսի անունը չիմանալուն, իսկ դրա` մահացու մեղք չլինելը հիմնավորապես ապացուցվեց սույն մեկնաբանության դեռ առաջին տողերում:
P.S. Շնորհակալ եմ, որ Մեկնաբանությունս կարդալու ժամանակ եք գտել: