Comments on: Գռեհիկ հոդված անանուն հերոսից

By: Գևորգ Ավետիքյան

Գևորգ Ավետիքյան — Mon, 05 Jul 2010 15:26:48 +0000

Հարգելիներս, բոլորիդ հետ հիմնականում համաձայն եմ: Մի հարց` ըստ ձեզ, ինչ կարելի է անել ու ինչպես կարելի այս իրավիճակում փոփոխություններ, որեւէ դրական բան անել: Ինկատի ունեմ նախ իսկզբանե բարձրացված հարցը եւ հետո այս կոնկրետ դեպքը, երբ որ երկրում լայն տարածում ունեցող թերթերից մեկը, համագործակցելով անանուն վախկոտների հետ, հրապարակում է էսպիսի զրպարտություններ ու հենց մեզ էլ` ուսանողներիս անիմջապես վիրավորում: Նորմալ երկրում ու նորմալ օրենսդրական դաշտի պայմաններում կարող էինք նաեւ դատարանի միջոցով պահանջել, որ հեղինակը նախ ի հայտ գա ու հետո էլ ներողություն խնդրի:

By: Գևորգ Ավետիքյան

Գևորգ Ավետիքյան — Mon, 05 Jul 2010 15:18:00 +0000

Նարինե, էստեղ Կարաբեկյանի հարց էլ չէ, դրանից սկսենք, ու էդ առումով համաձայն եմ ձեզ հետ: Ընդամենը իրեն բանասեր անվանողի կողմից անընդունելի ու իրոք որ ներկայիս ընդհանուր պատկերը ցույց տվող աղբն է, որ բարկացնում է:

By: Hasmik Minasyan

Hasmik Minasyan — Mon, 05 Jul 2010 13:45:14 +0000

Մելիքյանին միշտ համակրել եմ իր կնամեծար վարմունքի ու տղամարդուն վայել առատաձեռնության համար, բայց ի՞նչ գործ ունի նա այս կոռումպացված էլեմենտների հետ, որոնք հայ գրականությունը դարձրել են չալաղաջի ու խաշի հոմանիշ: Պատահական չէ, որ վախեցել են ստորագրել իրենց բարբաջանքի ներքո:

By: Դավիթ Պետրոսյան

Դավիթ Պետրոսյան — Mon, 05 Jul 2010 13:42:12 +0000

Այն, որ մինչ վերջերս բոլորն ենթադրում ու խոսում էին, թե ինչ ողբալի վիճակում է հայագիտությունը Հայաստանում, ցցուն կերպով «նկարազարդվեց» անանուն «բանասերի» անգրագետ հոդվածով` իմաստազուրկ բառերի կույտ, դատարկ սպառնալինքերով ու սին «հայրենասիրական» կարգախոսերով մի տեքստ: Այս դատարկաբանությունը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպիսի բարոյական մթնոլորտ է իշխում իրենց հայագետի ու բանասերի բարձր տիտղոսով օժտած մարդկանց շրջապատում: Դեգրադացիա, մի խոսքով…

By: Սամվել Նազարյան

Սամվել Նազարյան — Mon, 05 Jul 2010 13:40:30 +0000

Միանգամայն համամիտ եմ Նարինեի հետ…
Խաշի ու խորովածի բուղի տակ է գրվել այս հիմարությունը` կեղծ հայրենասիրական կենացների ու ռաբիզ կլկլոցների ուղեկցությամբ: Մեկը` համեմատաբար «գրագետը» գրին է տվել` իր ճապաղ մտքերը, մյուսներն էլ` արաղը պարպելուն ու չալաղաջի յուղոտ կտորները խժռելուն զուգահեռ, «խմբագրել» են բանասիրական ֆակուլտետի իրական մակարդակն ու ողբալի վիճակն արտացոլող այս գլուխգործոցը: Ազգի փրկչի հերոսական կեցվածք ընդունած այս մարդիկ գոնե համարձակություն չեն ունեցել ներկայանալ: Վայ մեզ ու մեր մշակույթին:

By: Նարինե Մելքոնյան

Նարինե Մելքոնյան — Mon, 05 Jul 2010 13:31:09 +0000

Կարաբեկյանն ինձ երբեք դուր չի եկել ո’չ որպես դասախոս, ո’չ էլ մարդ. բայց այս անանուն դատարկաբանությունը կարդալով, սկսեցի գոնե հարգել նրան: Թխվել է բանասիրական ֆակուլտետում` պարզ է` մեր ֆակուլտետից ում նավոդկայով: Ճիշտն ասած` պարզ էլ չէ, թե խոսքն ինչի մասին է, բայց վստահ եմ` հայ գրականությունն ու լեզուն արատավորող այդ մարդկանց գրպանին են կպել, թե չէ նրանք ուր, հայ ազգի ու մշակույթի շահերն ո’ւր … Մի քանի կոպեկով ուսանողին թվանշան նշանակող այդ կիսագրագետ պորտաբույծները 50 դոլարով ամեն սրբություն կծախեն, հիմա իբր հայերենի շահերն են պաշտպանում: Ամոթ, ամոթ…

By: Tadevos Charchyan

Tadevos Charchyan — Sun, 04 Jul 2010 18:49:59 +0000

Նախ, ցանկանում եմ իմ խորին ափսոսանքը հայտնել անանուն “ԲԱՆԱՍԵՐ”-ի նկատմամբ, քանզի բանն ու խոսքը սիրողը դժվար թե գրականության “դեմ” արտահայտվելը գիտակցեր նման խստաբարո և անարգել խեղաթյուրված իմաստով: Նշեմ, որ Հայ Գրականությունը մեզանում արմատավորված է դեռ մանկությանը, պատանեկությանը, երիտասարդությանը և ողջ կյանքին համաքայլ, ցանկացած կիրթ և համաշխարհային գոհարներին ծանոթ կամ, նույնիսկ, անծանոթ հայ, իմ կարծիքով, քաջատեղյակ է հայրենի գրականությանը և, ուստի, բնավ անհրաժեշտ չէ արևելագետի համար 3-րդ, 4-րդ, նույնիսկ 2-րդ կուրսերում հավելյալ ժամաքանակներ ավելացնել` ոմանց աշխատաժամերին հագուրդ տալու համար: Նշեմ, որ ինքս ներկա պահին վերընթերցում եմ Դերենիկ Դամիրճյանի պատմվածքները: Մի շատ կարևոր հանգամանք ևս. բարձրաձայն խորհրդածության մղված անանուն “ԲԱՆԱՍԵՐ”-ը պետք է նաև անթաքույց բարձրաձայներ իր անձի մասին, որը հնարավորություն կընձեռեր այդքան “քաջ ու մտահոգված” երիտասարդին կամ, գուցե, տարեցին պատասխանել մի շարք հետաքրքիր հարցերի, ասենք, ով է հայը, կամ թե, ինչպես և ինչպիսի մարդկային նկարագրով ուսանողներին կարելի է ուղեկցել դեպի որևէ հուշահամալիր ազգային տխրության օրերին… Անդրադառնալով բակլայի և արտի պատմությանը, պետք չէ մոռանալ, որ ցանկացած արտատեր և, բնականաբար, արտից օգտվող գերադասում է համտեսել ու ճաշակել առողջ ու անվանակիր բերք: Իսկ հանդուրժողականության սկզբնական ու ելակետային դրույթը անձնական վիրավորանքներից զուրկ ու հոգեկան հավասարակշռությունից բխող վարքն է (տես բացատրական բառարաններում – толерантность – терпимость к чужим взглядам, верованиям, образу жизни и т. п.; в ситуации нынешнего религ. плюрализма: уважение и терпимое отношение одних общин к взглядам других):
Ի դեպ, հայ գրականությունն այդքան “մեծարող և սիրող ջատագովը” դժվար թե հայ գրականությունից նման դասեր քաղեր` անանուն կերպով վատաբանել ու հայհոյախառը փնովել նույն` հայ ազգի մեկ այլ ներկայացուցչի, ինչը վերոնշյալ հանդուրժողականության անհանդուրժելի կռվանն է: Արևելագիտության ամուր և ակադեմիական հիմքերը Հայաստանում կասկածի տակ առնելը, առնվազն, միամտություն է և զավեշտական, գուցե հոդվածագիրը տեղյակ չէ վերջին տարիներին Հայաստանում անցկացված միջազգային լայն ընդգրկում ունեցող կոնֆերանսների, արևելագիտական հայաստանյան և միջազգային մեծ համարում ունեցող գիտական հրատարակությունների մասին… Կարող եմ ուղեկցել նրան արևելագիտության լաբիրինթով և ամենայն մանրամասնությամբ նրա առջև բացել Հայաստանում արևելեգատիտության, իմ դեպքում` իրանագիտության ողջ գանձերը, իսկ առավել լայն ցանկության դեպքում իմ արաբագետ և թուրքագետ կոլեգաների հետ մեկտեղ նրան տեղյակ կպահենք Հայաստանում արևելագիտության ձեռքբերումների մասին: Չիմացությունը դեռևս մարդկային աղետներից սարսափելիագույնը չէ…
Վերջում կցանկանայի կոչ հղել առ իմատություն, քանզի իմաստությունը քարկոծելու և անվայելուչ արտահայտությունների հետ որևէ աղերս չունի և, ինչպես ժամանակին ասել է մտածողներից մեկը, ցանկացած ծայրահեղություն թերիմացության արդյունք է: