Հաստատ բոլորս էլ անհետաքրքիր առարկաների ընթացքում հետազոտել ենք սեղանի արձանագրությունները: Ես էլ որոշեցի մի փոքրիկ հետազոտություն անցկացնել: Ընթացքում պարզվեց, որ ես առաջինը չեմ, ով հետաքրքրվել է ուսանողական գրառումներով՝ ահավասիք. http://kampaduki.livejournal.com/956.html. Հա, հետազոտություն կատարեցի և արդյունքները ձեզ եմ ներկայացնում:

Ուսանողները գրելու, ստեղծագործելու այնպիսի պահանջ ունեն, որ գրում են համալսարանի պատերի, դռների վրա և նույնիսկ զուգարանում (էտ առանձին թեմայա): Մի քանիսը ֆոտոյով հնարավոր չի ներայացնել, ուստի չատի նման կգրեմ:

Սենց ուրեմն՝ մի դասասեղանին անգլերենով ծովափին կոչ էր արվում արթնանալ, կամ գրվածա “ABO+ անունս չեմ ասի= LOVE”, իսկ տակը քոմենթ՝ “Հեչիս ասես”: Կամ “Սիրում եմ քեզ” արտահայտության տակ ըստ երևույթին  մարտական տրամադրված մեկը գրելա “Ոտքերդ կփշրեմ, արա՜”  Տեսնես ինչի էլի: Մի լսարանում պատին “Քյարթու տղա 091-83-03-02”: Երևի իրա կարծիքով աղջիկները “քյարթու” որակական ածականը տեսնելուն պես խելապատառ իրան էին զանգելու: Մի դռան  վրա՝  “Օգնիր ինձ Աստված վաղը”, տակը կարմիրով “կամ էլ այսօր”, դրա տակ՝ “Եթե օգնության կարիք զգաս, դիմիր ինձ”, իսկ վերջում ուրիշ ձեռագրով՝ “Արի՜ հասի”:

Արաբագիտականը ֆորումա բացել ամենահարմար տեղում ՝ պատուհանների մոտ՝ պատին. Խնդրեմ.

Զզվում եմ համալսարանից!!!!!

Ամալյա-Բալիկ ջան ոնց եմ քեզ հասկանում

Անասուն երգիր  ա

Իսկ ես ոչ !

ԶԶվում եք մի եկեք

Համաձայն եմ

Համալսարանի բողոքի գիրքն եք բացել?

Ինչպես տեսաք՝ փորձ չարվեց դատապարտել ուսանողան արձանգրությունները, կամ կանխելու միջոցներ չառաջարկվեցին: Իհարկե, սա բացսական երևույթ է, բայց ինձ թվում է համալսարանում կանխելու կամ փոխելու ենթակա շատ ավելի կարևոր երևույթներ կան: Խորհուրդ կտայի հետևել “Why so serious?” հռետորական հարցադրմանը և ուսանողական արձանագրությունները դիտել որպես զվարճանքի առարկա: