Ծնունդդ շնորհավոր, ԱՐՄԱԿԱ՛Դ:

P.S. ԱՐՄԱԿԱԴ գիտական ցանցը, լինելով ՀՀ –ում միակը, առ այսօր աշխատում է կամավորների ջանքերի շնորհիվ, այն և ոչ մի ֆինանսավորում ՉՈՒՆԻ:

Արեւելագիտության դասընթացները համալսարանում դասավանդվել են բուհի հիմնադրման առաջին իսկ տարիներից: Արեւելագիտության առաջին դասախոսը գրականագետ եւ արեւելագետ Գեւորգ Ասատուրն էր, ով 1921 թվականին աշխատանքի է հրավիրվում` որպես վրացերենի եւ Արեւելքի գրականության դասախոս:

1940 թվականի սեպտեմբերից պրոֆեսոր Հ. Աճառյանի նախաձեռնությամբ ստեղծվում է արեւելյան բանասիրության ամբիոն: Նույն թվականին բացվում է նաեւ Արեւելյան լեզուների եւ գրականության բաժինն իր երկու` իրանական եւ արաբական ճյուղերով:

Ձևականորեն Արաբագիտության ամբիոնի՝ որպես ԵՊՀ գիտաուսումնական ինքնուրույն ստորաբաժանման պատմությունն սկսվում է 1991 թվականից, երբ ԵՊՀ գիտխորհրդի որոշմամբ Արաբական և թուրքական բանասիրության և Արևելքի երկրների պատմության ամբիոնների վերակազմավորման արդյունքում ստեղծվեց Արաբագիտության ամբիոն։ Սակայն արաբագիտության արմատները համալսարանում ձգվում են դեպի ավելի վաղ ժամանակներ։

Արաբերենը դասավանդվել է Երևանի համալսարանում նրա հիմնադրման առաջին օրերից, 40-ական թվականներին բանասիրական ֆակուլտետի կազմում ձևավորվել է արևելյան լեզուների ամբիոն, իսկ 1968 թվականից, երբ հիմնվեց արևելագիտության ֆակուլտետը, այդ ամբիոնը բաժանվեց իրանական բանասիրության և արաբական և թուրքական բանասիրության երկու ամբիոնի։

արաբագիտության բնագավառում ակադեմիական ավանդույթների առաջացումը, մասնագիտական կադրային բազայի ձևավորումն ու զարգացումը համալսարանում անվերապահորեն կապված են արաբական և թուրքական բանասիրության ամբիոնի վարիչ, 1977-1993 թթ. արևելագիտության ֆակուլտետի դեկան պրոֆ. Մերի Քոչարի անվան հետ։ Այժմ Արաբագիտության ամբիոնի վարիչի պաշտոնակատարը բ.գ.թ. Սոնա Տոնիկյանն է:

Այժմ ամբիոնի գիտակրթական գործունեության ոլորտը ներառում է արաբագիտության բոլոր հիմնական ուղղությունները.լեզվաբանությունը, միջնադարյան արաբական մշակույթն ու պատմությունը, իսլամագիտությունը, նոր և նորագույն ժամանակների արաբական գրականությունը, ժամանակակից տարածաշրջանային խնդիրների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև եբրայագիտությունը։

Ամբիոնի շրջանավարտներն աշխատում են գիտահետազոտական, մանկավարժական, դիվանագիտական, հասարակական-քաղաքական գործունեության ասպարեզներում, պետական կառավարման մարմիններում, միջազգային կազմակերպություններում։

Արաբագետ անվանի շրջանավարտները

1. Լևոն Տեր-Պետրոսյան՝ Հայաստանի Հանրապետության առաջին նախագահ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր
2. Հրաչյա Գաբուչյան՝ Մոսկվայի Մ.Լոմոնոսովի անվ. պետական համալսարանի արաբական բանասիրության ամբիոնի բազմամյա վարիչ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր
3. Արամ Տեր-Ղևոնդյան՝ բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, անվանի արաբագետ-միջնադարագետ (1926-1988)
4. Արեգ Հովհաննիսյան՝ Լիբանանում ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան
5. Լևոն Սարգսյան՝ Սիրիայում ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան
6. Արա Այվազյան՝ Արգենտինայում ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան
7. Արմեն Մելքոնյան՝ Եգիպտոսում ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան,  պատմական գիտությունների թեկնածու
8. Վահան Տեր-Ղևոնդյան՝ «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի գործադիր տնօրեն, պատմական գիտությունների թեկնածու,
9. Շահեն Կարամանուկյան՝ ՀՀ ԳԱԱ Արևելագիտության ինստիտուտի արաբական երկրների բաժնի վարիչ, ՀՀ Նախագահի աշխատակազմի ղեկավար (1991-1997), նախարար (1997-2000), պատմական գիտությունների թեկնածու
10. Դավիթ Հովհաննիսյան՝ Սիրիայում ՀՀ գործերի հավատարմատար (1992-1998), ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան, հայտնի արաբագետ-իսլամագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ
11. Արշակ Փոլադյան՝ Սիրիայում ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան, հայտնի արաբագետ-իսլամագետ, դոկտոր
12. Ռուբեն Կարապետյան՝ Իտալիայում ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան,պատմական գիտությունների դոկտոր
13. Սամվել Կարաբեկյան՝1992 -2008 թ. ԵՊՀ Արաբագիտության ամբիոնի վարիչ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու
14. Սարգիս Պոսողյան
15. Ալեքսան Խաչատրյան՝պատմական գիտությունների թեկնածու և այլոք:

Աղբյուր՝ Արևելագիտության ինստիտուտի պաշտոնական կայք

պատմեց`Մաքրուն Հակոբյանը (Սարատակցի Ամալ տատը, 87 տարեկան )
գրի առավ` Ահարոն Վարտանեանը

Պարոն Մելիքյանը և Ոսկանյանը հայտնեցին, որ գիտաժողովի լավագույն զեկույցները կտպագրվեն առանձին ժողովածուի տեսքով և բարձր գնահատեցին Արևալագիտության ֆակուլտետի ՈՒԳԸ անդամ ուսանողների նման նախաձեռնությունը:

Հիտաժողովի թեմաներն էին՝

1. Արմեն Ժամհարյան «Քրդական հարցը և հնարավոր զարգացումներ»
2. Ասյա Դարբինյան «ԱՄՆ մարդասիրական ներկայությունը Մերձավոր Արևելքում 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին.«Մերձավոր Արևելքի նպաստամատույցի» կազմավորումը»
3. Վարսեն Կարապետյան «Նուրիստանյան ցեղերի հեթանոսական կրոնը»
4. Միքայել Մալխասյան «Կարսի մարզի թուրք բնակչությունը 1878-1917թթ.»
5. Շուշան Ազատյան «Իրանական փոխառություններ և դրանց առանձնահատկությունները հայերենում»

1. Հայկ Ենգիբարյան  «Քեսապի հայ կաթողիկե համայնքը»
2. Նաիրա Պողոսյան  «Ունեցվածքի հարկի» կիրառումը թուրքիայում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին»
3. Էրիկ Դաւթեան «Քրդական հարցը և հնարավոր զարգացումներ»
4. Վարուժան Գեղամյան «Ադրբեջանի հակահայկական քարոզչական թեզերի շուրջ»

10.  Վռամ Խոջագորյան «Ադրբեջանի Հանրապետության Զինված Ուժերը»

11.  Էդգար Էլբակեան «Արեւելեան հարցի զարգացումը ԺԹ դարիառաջին կեսին»

12.  Նաիրա Սահակյան «Ֆրանց Կաֆկա և Նագիբ Մահֆուզ. Մարդու ինքնակառավարման խնդիրը»

13.  Ահարոն Վարդանյան «Շահնամեի հայկական տարբերակները»

14.  Նարեկ Զուլալյան «Օսմանյան կայսրության կառավարման համակարգի առանձնահատկությունները»

15. Գարիկ Գրիգորյան «Քրդական շարժումներն Իրանում Իրան-իրաքյան պատերազմի ընթացքում»:

Բոլոր մասնակիցները ստացան մասնակցության հավաստագրեր:

Հրաչյա Աճառյան

Այս տարի լրանում է ականավոր հայ գիտնական, մեծ լեզվաբան և արևելագետ Հրաչյա Աճառյանի 135 ամյակը: Այս առիթով Արևելագիտության ֆակուլտետի Ուսանողական գիտական ընկերությունը ապրիլի 6-ին կազմակերպում է «Նոր Արևելք, Նոր Իրողություններ» ուսանողական միջբուհական գիտաժողովը: Գիտաժողովին մասնակցում ԵՊՀ տարբեր ֆակուլտետների, Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի ուսանողներ:

Գիտաժողովը տեղի կունենա սույն թվականի ապրիլի 6-ին, ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի մասնաշենքի 212 (Երկանյաններ) դահլիճում: Սկիզբը ժամը 15:00-ին:

Մուտքն ազատ է:

Հրավիրում ենք բոլորին:

Հարցերի դեպքում զանգահարել 095 07 02 79, 093 49 44 49 հեռախոսահամարներով կամ գրել acadconfer@gmail.com էլ. հասցեին:

Միացեք մեզ Ֆեյսբուք սոցիալական կայքում և ավելի արագ տեղեկացվեք մեր միջոցառումների մասին՝ http://www.facebook.com/orientalsss :

Հարգանքներով՝

ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի Ուսանողական գիտական ընկերություն

Վերնագիր. يك روز قشنگ برفي

Տևողություն. 33՛

Հարգանքներով՝

Արևելագիտության ֆակուլտետի Ուսանողական Գիտական Ընկերություն

Գիտաժողովի մասնակցել կարող են ՀՀ և Արցախի բոլոր ԲՈՒՀ-երի ուսանողները։

Գիտաժողովի թեմաներն են՝

·         Իրանի, Թուրքիայի և Մերձավոր Արևելքի երկրների պատմություն

·         Օսմանագիտական հարցեր

·         Հայկական սփյուռքը Մերձավոր Արևելքում (Իրան,Թուրքիա, Արաբական երկրներ)։

·         Քրդական հարցը և հնարավոր զարգացումներ

·         Իրանի, Թուրքիայի,Արաբական երկրների էթնիկական կազմի առանձնահատկությունները

·         Արևելյան բանահյուսություն

·         Քաղաքական նոր զարգացումները Մերձավոր Արևելքում

·         Հայ – իրանական հարաբերությունների պատմություն և նոր հիմնախնդիրներ

·         Կրոնների երկխոսությունը Մերձավոր Արևելքում

·         Ազգային փոքրամասնությունների հիմնախնդիրները Մերձավոր Արևելքում

Գիտաժողովին մասնակցելու համար անհրաժեշտ է ուղարկել Ձեր զեկուցման թեզիսը (առավելագույնը 300 բառ) և կոնտակտները (հեռախոսը, էլ. փոստը, ֆակուլտետը,կուրսը)  acadconfer@gmail.com հասցեին։

Թեզիսների ընդունման վերջնաժամկետն է մարտի 15-ը, իսկ գիտաժողովը տեղի կունենա մարտի վերջին: Գիտաժողովի անցկացման վայրի և օրվա (օրերի) մասին  առանձին նամակի տեսքով  կտեղեկացվի գրանցված մասնակիցներին:

Լավագույն աշխատանքները կտպագրվեն։

Դեկտեմբեր 16, 2010 | 12:02
Թերթում ԵՊՀ Իրանագիտության ամբիոնի վարիչ Գառնիկ Ասատրյանն անդրադառնում է ԵՊՀ-ի նոր կանոնադրության նախագծին:

«Երեւանի պետական համալսարանում լայնորեն քննարկվում է նոր կանոնադրական նախագիծը: Միանշանակ է, որ աշխատանքներն այդ ուղղությամբ անհրաժեշտ են՝ հաշվի առնելով բարձրագույն կրթությանն ուղղված ներկայիս մարտահրավերներին դիմակայելու հրամայականը եւ առաջնորդվելով այն պարզ գիտակցմամբ, որ այլ միջոցառումներից զատ հարկավոր է նաեւ լուրջ ու բովանդակալից մի փաստաթուղթ, որի միջոցով հնարավոր կլինի կարգավորել երկրի մայր ԲՈՒՀ-ի գործունեությունը: Սակայն ինչպիսի±ն են լինելու հիշյալ կանոնադրական փոփոխությունները եւ ի±նչ նպատակ պետք է դրանք հետապնդեն:

Հասկանալի է, որ ԵՊՀ կանոնադրությունը նախեւառաջ պետք է ծառայելի որպես գործիք ժամանակակից բարձրագույն կրթության առջեւ ծառացած կարեւորագույն խնդիրների լուծման ճանապարհին: Մասնավորապես, խոսքը վերաբերում է կրթամակարդակի բարձրացմանը, երիտասարդ գիտնականների ներգրավվմանը համալսարանական կյանքին, կրթական համակարգում առկա արատների՝ կաշառակերության եւ խմբակայնության դեմ պայքարին, ամբիոնների շրջանակներում իրականացվող գիտահետազոտական աշխատանքների որակական մակարդակի բարձրացմանը եւ այլն: ՀՀ ԿԳ նախարարության «ՀՀ կրթության եւ գիտության ոլորտում փոփոխությունների վերաբերյալ հայեցակարգային դրույթները» առանձնահատուկ կերպով ընդգծում են հիշյալ ոլորտում փոփոխությունների իրականացման հետեւողականության անհրաժեշտությունը:

Նոր կանոնադրական նախագծի որոշ կետեր, սակայն, տարակուսանքի տեղիք են տալիս: Փաստորեն, որակական փոփոխության են ենթարկվում այն կանոնադրական կետերը, որոնք ճակատագրական նշանակություն ունեն մեր բարձրագույն կրթության համար: Եթե գործող կանոնադրության համաձայն ամբիոնների ներկայացուցիչների թվաքանակը ֆակուլտետների ընտրովի ղեկավար մարմիններում որոշվում է ըստ ամբիոնների աշխատակիցների համապատասխան թվի (որոնք Համալսարանի հիմնական աշխատողներ են համարվում՝ նվազագույնը կես հաստիքային դրույքով), ապա նոր նախագիծը նախատեսում է ներկայացուցիչների թվաքանակը որոշել ըստ ամբիոնների դրույքաչափերի ընդհանուր գումարի:

Ցավոք, մենք որեւէ հիմնավորում չլսեցինք այս՝ առնվազն տարօրինակ թվացող առաջարկության կապակցությամբ, այն դեպքում երբ լիովին ակնհայտ են իրավաբանական եւ բարոյական նորմերից կամ պարզապես առողջ դատողությունից բխող հակափաստարկները:

Նախ, գոյություն չունի եւ չի կարող ունենալ այնպիսի ընտրական համակարգ, որտեղ մեկ անձը մեկ լիարժեք ձայնի իրավունք չունենա:

Համալսարանի յուրաքանչյուր աշխատակից (եթե Համալսարանը նրա հիմնական աշխատավայրն է), անկախ նրանից, թե նա կես, մեկ, թե մեկ ու կես դրույքաչափով է աշխատում, իրավունք ունի որոշելու ֆակուլտետի ճակատագիրը: Ինչպե՞ս կարող են ամբիոնի կես դրույք ունեցող երկու աշխատակից ունենալ ընդամենը մեկ ձայն, իսկ մեկ ու կես դրույք ունեցող երկու աշխատակից՝ երեք ձայն, երկուսի փոխարեն: Ի՞նչը կարող էր առավել անհեթեթ լինել հասարակ տրամաբանության եւ առողջ դատողության դիտանկյունից: Ըստ էության, տեղի է ունենալու որոշ մարդկանց իրավունքների սահմանափակում՝ հօգուտ մյուսների իրավունքների ընդարձակման: Պատկերացրեք հեղինակություն վայելող վաստակաշատ դասախոսի, որն աշխատում է կես դրույքաչափով: Ինչո՞ւ նա պետք է իրեն զգա մարդ, ով ունի կես ձայն: Ի վերջո, ֆակուլտետի ճակատագիրը պետք է որոշեն անձերը, այլ ոչ թե դրույքաչափերը: Այսպիսով, անտեսվում է նաեւ հարցի բարոյական կողմը, որն ունի առաջնային նշանակություն ցանկացած կոլեկտիվում աշխատանքային առողջ մթնոլորտի ձեւավորման համար:

Եվ վերջապես ամենակարեւորի մասին: Կանոնադրության մեջ նման փոփոխությունների ամենավտանգավոր հետեւանքներից է այն, որ խոչընդոտվում է նոր կադրերի ընդգրկումը գիտամանկավարժական գործընթացում՝ հակասելով բարձրագույն կրթության հիմնարար սկզբունքներից մեկին՝ երիտասարդ գիտնականների ներգրավվմանը կրթական համակարգին: Ամբիոնի վարիչները, որպես կանոն, երիտասարդ դասախոսներին աշխատանքի են վերցնում հենց կես դրույքաչափով՝ ընձեռելով նրանց գիտակրթական ասպարեզում ինքնադրսեւորման հնարավորություն, որից հետո միայն կայացնում են վերջնական որոշում նրանց հետ հետագա համագործակցության կապակցությամբ: Դա երիտասարդների շրջանում ստեղծում է առողջ մրցակցային մթնոլորտ, իսկ ղեկավարությունը հնարավորություն է ստանում ընտրելու եւ պահելու լավագույն կադրերին՝ առավել ակտիվ գիտամանկավարժական գործունեության հեռանկարով: Հենց այսպես են ձեւավորվում ամենաառողջ համալսարանական կոլեկտիվները:

Առաջարկվող նորամուծությունն ակնհայտորեն խրախուսում է բոլորովին այլ կադրային քաղաքականություն, երբ համակարգում ձեւավորված սահմանափակ քանակությամբ «հնաբնակների» խմբեր չեն ցանկանա իրենց նեղ շրջանակի մեջ նոր անդամներ ընդգրկել: Երիտասարդների համար մուտքն այնտեղ փաստորեն չափազանց դժվարանալու է:

Փաստորեն, նոր կանոնադրական նախագծի շրջանակներում ղեկավարությունը շահագրգռված չի լինելու աշխատակազմի ընդլայնման եւ երիտասարդացման հարցում, քանզի ձայները ապահովվելու են ի հաշիվ դրույքաչափերի, այլ ոչ իրապես աշխատող մասնագետների: Բացի այդ, նոր կանոնադրական նախագիծը հնարավորություն է ընձեռում ձայներ հավաքել նաեւ ի հաշիվ դրսից հրավիրված մասնագետների, որոնք համատեղությամբ աշխատում են Համալսարանում կես դրույքաչափով, բայց չեն համարվում հաստիքային աշխատող (դա բացարձակապես արգելվում է ներկա կանոնադրությամբ): Նախադրյալներ են ստեղծվում այն բանի համար, որ «յուրային» հրավիրվածների թվաքանակը կարող է երբեմն գերազանցել հաստիքային աշխատողների քանակին: Ավելին, ստեղծվում է այնպիսի անմիտ իրավիճակ, երբ փոքր անձնակազմ եւ բարձր դրույքաչափերով աշխատող անդամներ ունեցող ամբիոններն իրենց ձայնների քանակով հավասարվում են մեծ ամբիոններին, որոնք խրախուսում են նոր հեռանկարային կադրերի՝ գիտակրթական գործունեության մեջ ներգրավման քաղաքականությունը (թեկուզ կես դրույքաչափով): Կարելի է միայն պատկերացնել, թե ինչ որոշումներ կկայացվեն ֆակուլտետների գիտխորհուրդներում ձայների «մեծամասնությամբ»… Անդեմ դրույքաչափերը, որոնց հետեւում կարող է կանգնած լինել ցանկացած մեկը, կարող են բերել ողջ համակարգի դիմազրկման, իսկ որպես ավելի վտանգավոր հետեւանք՝ ազնիվ ու իրենց գործին նվիրված անձանց՝ գիտակրթական համակարգից դուրս մղման: Լիովին ակնհայտ է, որ տվյալ նորամուծությունը ձեռնտու է լինելու մի խումբ մարդկանց, որոնք լուծում են հստակ խնդիրներ՝ ստանալ ձայների առավելագույն քանակությունը աշխատակիցների նվազագույն թվաքանակի պայմաններում՝ ստեղծելով առավել վերահսկելի իրավիճակ:

Դա, անկասկած, կործանարար ազդեցություն կթողնի Համալսարանի կադրային քաղաքականության վրա: ՀՀ ԿԳ նախարարության վերոհիշյալ հայեցակարգային դրույթները մատնանշում են երիտասարդ կադրերի՝ գիտության եւ կրթության ոլորտում ներգրավվածության ցածր մակարդակը. «Արդիական է գիտական կադրերի, առաջին հերթին երիտասարդության՝ գիտության ոլորտից հեռանալու խնդիրը», ինչի առնչությամբ առանձնահատուկ կարեւորվում է օժանդակությունը գիտական դպրոցներին:

Կանոնադրության համապատասխան կետերի փոփոխության դեմ շարադրված վերոհիշյալ փաստարկները առաջարկվել եւ միաձայն հաստատվել են ԵՊՀ Իրանագիտության ամբիոնի կողմից, ինչը միանգամայն օրինաչափ է. վերջին 10-12 տարիների ընթացքում ճկուն կադրային քաղաքականությունն է, որ հնարավորություն է ընձեռել Իրանագիտության ամբիոնին ընդարձակել անձնակազմի թվաքանակը՝ 5-6-ից հասցնելով 25-ի` վերածելով այն աշխարհում առավել ճանաչված իրանագիտական դպրոցներից մեկի: Իրանագիտության ամբիոնում լուրջ հետազոտություններ են կատարվում նաեւ մի շարք հարակից շրջանների ուսումնասիրության ասպարեզում (Ադրբեջան, Հյուսիսային Կովկաս, Կենտրոնական Ասիա, Թուրքիա, Աֆղանստան, քրդեր, թալիշներ եւ այլն), որոնք անմիջականորեն շոշափում են մեր ազգային շահերը: ԵՊՀ Իրանագիտության ամբիոնը նախաձեռնում եւ իրագործում է այնպիսի լայնամասշտաբ գիտական ծրագրեր, որոնք շատ դեպքերում ի զորու չեն իրականացնել արտասահմանյան առատ ֆինանսավորվող շատ կառույցներ: Վերջին տարիների ընթացքում Իրանագիտության ամբիոնը կազմակերպել է վեց խոշոր միջազգային գիտաժողով՝ աշխարհի տարբեր երկրների գիտնականների մասնակցությամբ: Արդեն 15 տարի է, ինչ հրատարակվում է «Iran and the Caucasus» (Լեյդեն, Նիդերլանդներ) հեղինակավոր գրախոսվող միջազգային պարբերականը, որը արեւելագիտական ակադեմիական հրատարակությունների շարքում ունի ընթերցելիության ամենաբարձր վարկանիշը: Հարկ ենք համարում նշել նաեւ երկու տարածաշրջանային պարբերականների մասին, որոնք երկար տարիներ հրատարակվել են ամբիոնի կողմից: Իրանագիտության ամբիոնի հաջողությունների մասին բոլորովին վերջերս նշեց նաեւ ՀՀ վարչապետ Տ. Սարգսյանը արտասահմանյան ԶԼՄ-երի ներկայացուցիչների հետ մամլո ասուլիսի ընթացքում: Այս ամենը գործող ԵՊՀ կանոնադրության հիշյալ մասով կետերի կենսունակության վառ ապացույցն են:

ԵՊՀ նոր կանոնադրական նախագծի կողմնակիցների միակ փաստարկը այն է, թե այդպիսով հնարավոր կլինի կանխել ամբիոնների աշխատակիցների թվաքանակի արհեստական ընդլայնումը, այսպես կոչված՝ դրույքաչափերի «փոշիացումը»: Անկեղծ ասած՝ դժվար է պատկերացնել, թե ինչպես կարելի է արհեստականորեն մեծացնել գիտաշխատողների անձնակազմը, որտեղ յուրաքանչյուրն ունի իր մասնագիտական բնագավառը: Կամ` ի՞նչն է բացասական կամ վտանգավոր նոր կադրերի ներգրավվման հարցում: Ավելին, ի՞նչն է խանգարում մյուս ամբիոններին ընդլայնել իրենց կազմը՝ «փոշիացնելով» որոշ կասկածելի դրույքաչափեր՝ հանուն ընդհանուր գործի: Իհարկե, հաջողությամբ աշխատող մեծ գիտական կոլեկտիվը միշտ էլ մեծ պատասխանատվություն է ենթադրում, բայց եւ միաժամանակ, վկայում է ղեկավարի կազմակերպչական ունակությունների մասին որպես գիտական աշխատանքների համակարգող: Իսկ «յուրային» փոքր կոլեկտիվները անհամեմատ ավելի հեշտ են կառավարվում…

Ես չէի կարող իմ անհանգստությունը չարտահայտել հիշյալ կանոնադրական նորամուծության կապակցությամբ, քանզի այն հակասում է Հայաստանի բարձրագույն կրթության եւ գիտության զարգացման ռազմավարական սկզբունքներին՝ խթանելով գիտության լճացմանը եւ հարվածի տակ դնելով մեր երկրի մտավոր անվտանգությունը:

Ժամանակները փոխվում են: Կանոնադրությունը, որի նախագիծն այսօր քննարկման փուլում է, պարտավոր է ապահովել ԵՊՀ-ի որակյալ կենսագործունեությունը եւ ստեղծել առողջ մթնոլորտ նրանում առաջիկա տասնամյակների ընթացքում: Սա հենց այն ժառանգությունն է, որը մենք կթողնենք մեր երիտասարդ սերնդին:

Ես եւ իմ գործընկերները հուսով ենք, որ նոր կանոնադրության հարցը կդառնա լայնամասշտաբ եւ լուրջ քննարկման առարկա եւ կգտնվի ակադեմիական հանրության ուշադրության կենտրոնում: Համոզված եմ, որ ներկայիս կանոնադրության կատարելագործման նախաձեռնությունը միտված չի եղել խմբակայնության խթանմանը, այլ իրականում նպատակ է հետապնդել իրականացնել կառուցողական փոփոխություններ, որոնց բոլորս ենք սպասում»:

Գառնիկ Սերոբի Ասատրյան, բանասիր. գիտ. դոկտոր, պրոֆ.

ԵՊՀ Իրանագիտության ամբիոնի վարիչ